Ik loop in de regen.

Ik loop in de regen te denken aan jouw eerste zoen.

Ja, echt! 🙂

 

Jouw eerste zoen, daar mocht ik getuige van zijn.

Trots en stiekem jaloers tegelijk. 😉

 

Jij, mooie, vlotte jongedame van bijna 15.

Met je innemende glimlach

En je witte schaterlach.

 

Jong en vrolijk waren we.

Onbezorgd, onbevangen,

Niets vermoedend dat ons lot voor altijd aan elkaar verbonden zou zijn.

 

Daar in dat witte huisje,

In de gastvrijheid van je ouders opgenomen,

Aan de kabbelende rivier,

Het frisse water,

De zachte zomer,

Toen.

 

1995.

 

Vandaag.

 

23 jaar later.

Overvalt me het Gemis.

Overvalt me het Gemis van jouw glimlach.

Van jouw knuffel die je me ongetwijfeld NU op dit moment,

In het straatje van jouw eerste zoen,

Giechelend toen,

Huilend nu,

Gegeven zou hebben.

 

Ik weet het zo zeker

Dat ik met jou zou kunnen praten hebben,

Over de leegte,

Over het Gemis,

En ook over Groei,

Missie,

Geluk.

 

Over Energie,

Over de Dood, over het Leven,

Over wat we niet zien en er toch is – misschien?

 

En over Toeval,

Dat het niet bestaat,

Dat ik nu aan dit straatje zou passeren,

Het straatje van jouw eerste zoen.

 

En hoe die ook een beetje de mijne was,

Giechelende pubers,

Partners in crime.

 

Ik mis je, Anke,

Ik mis je.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *