Ik ben 24 jaar, net enkele weken aan de slag in mijn eerste job in Ferney-Voltaire (FR). Mijn vriendin en haar man komen, samen met mijn verloofde, me bezoeken eind september. Op de terugweg hebben ze een auto-ongeluk: Anke en Karel komen hierbij om het leven. 🙁

This is me:

  • Ik bel zelf onze vrienden op met het slechte nieuws.
  • Ik lees mijn zelf geschreven teksten zonder huilen voor tijden de dienst.
  • Ik besluit nog niet meteen mijn job in het buitenland op te geven en ga het zelfs nog een week proberen.
  • Ik keer toch terug en vind zo snel mogelijk een nieuwe job. Contract op zak, nauwelijks 1,5 maand later.
  • Voor ik opnieuw aan de slag ga, vind je me bijna dagelijks in de fitness, ben ik aan het fietsen of op stap met vrienden.
  • Vrijdags en zaterdags vind je me op café tot in de vroege uurtjes.
  • Ik haal “mijn schade” in van mijn brave studentenleven: ik leer alcohol kennen (ja, ik beken, ik was al 24! 😉 ) en slijt een aantal vriendjes.
  • De psycholoog vertelt me dat ik goed bezig ben en maar terug moet komen als het écht nodig is.
  • Ik ga zo veel mogelijk reizen, vertrek zelfs met de rugzak “voor onbepaalde tijd” naar Zuid-Amerika.
  • Nauwelijks een jaar en een half later is 1 van de vriendjes (en mijn beste vriend) mijn vaste partner (back to normal 😉 ).
  • Ik verander intussen van de publieke naar de private sector, vastbesloten me te laten opmerken en carrière te maken.
  • Ik volg wel x-tig cursussen tegelijkertijd: bedrijfskunde, marketing, financieel, onderhandelen, …
  • 5 jaar na het overlijden van de man van mijn leven, trouw ik met de nieuwe man van mijn leven.
  • We krijgen twee kinderen, met ertussen een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, op 1,5 jaar tijd.
  • Na de operatie van die buitenbaarmoederlijke zwangerschap, ga ik rechtstreeks (!) van het ziekenhuis naar het feest van mijn vader die 60 wordt.
  • Enkele weken later lig ik voor het eerst op een massagetafel: mijn schouders zitten zoooo vast dat het me begint te hinderen in mijn functioneren.
  • Op vakantie op Gran Canaria, vertel ik voor het eerst aan een wildvreemde mijn verhaal. (bedenk dat mijn eigen collega’s mijn achtergrond niet kennen)
  • Nog twee dieptemassages later, komen na 7 jaar de tranen echt los en heb ik een écht gesprek bij de therapeut.
  • Na de geboorte van onze tweede dochter, wil ik niet langer wachten om mijn eigen zaak te starten. Ik start als zelfstandige en vlieg van interim naar interim om toch voldoende inkomen te werven.
  • Als mijn therapeut op 26 september 2014, precies 10 jaar na de sterfdatum, op reis vertrekt met een groep vrouwen, besluit ik mee te gaan.

Eindelijk vind ik de knop en kan ik hem op pauze-stand zetten.

Kijk, de turbo-knop die van ons een Superman of Supervrouw maakt, die hebben we ook gewoon nodig. Die is er om ons te helpen Overleven.

 

Maar als die acute fase over is, mag hij weer uit en daar zit vaak de moeilijkheid.

Want het is een comfortabele situatie daar achter ons gaspedaal.

Je hoeft niet te veel na te denken, gewoon gas geven en doen.

Dan voel je niet te veel.

Niet de pijn.

 

Maar ook niet de vreugde.

En dat is net waarom je hem weer wilt lossen.

 

Om terug te VOELEN.

Om in verbinding te blijven met jezelf,

En dus ook met anderen.

 

Om niet te vervreemden,

En te vereenzamen,

Because I can tell you – it’s lonely in your super sports car 😉

 

In mijn volgende blog geef ik je enkele tips mee over hoe je in pauzestand kunt gaan.

 

Wil je intussen meer weten?
Download hieronder alvast GRATIS deel 1 van mijn rouwcursus: “Eerste Hulp om te Overleven”.

Of contacteer me voor een vrijblijvende kennismaking.

1 Reactie

  1. Zo herkenbaar…

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *